Holenderka uciekała, ale finisz był włoski

– Jechałam z dziewczyną z Danii, która jechała naprawdę dobrze, ale na podjeździe ją zgubiłam i kontynuowałam samotnie. Ostatnie 25 kilometrów w pojedynkę wydawało się niesamowicie długie i w pewnym momencie pomyślałam, że nigdy nie dojadę. Na 5 kilometrów przed metą miałam 40 sekund przewagi, więc dałam z siebie wszystko, ale około 300 metrów przed linią mety, kiedy już mogłam ją zobaczyć, zostałam dogoniona. Szkoda, ale dałam z siebie absolutnie wszystko i naprawdę wierzyłam, że dam radę. Ostatecznie po prostu zaczęłam zbyt wcześnie – mówiła Anne Knijenburg.

Reklama

– Drużyna wykonała dziś niesamowitą pracę. Koleżanki starały się kontrolować ucieczki, a potem postawiłyśmy na sprint. Zanim tu przyjechałam, w tym roku nic jeszcze nie wygrałam, więc zwycięstwo było moim celem od samego początku. Po wygraniu pierwszego etapu pomyślałam: „dlaczego nie?” – i od tego momentu wszystko układało się perfekcyjnie. Zachowaliśmy koszulkę w drużynie. Zawsze trudno jest utrzymać koncentrację i odpowiednio gospodarować siłami, ale możliwość przeżycia tej drogi z tyloma doświadczonymi zawodniczkami podniosła moje morale. Wierzyłam w siebie, a cała ekipa – dyrektorzy sportowi, koleżanki z drużyny, wszyscy – była po prostu niesamowita. Praca wykonywana za kulisami jest niesamowita i równie ważna jak to, co dzieje się na trasie. Naprawdę muszę podziękować wszystkim za wsparcie. Pierwszego dnia wciąż się poznawałyśmy i rozprowadzenie nie było do końca idealne, ale dziś zrobiło ogromną różnicę i mogłam się im odwdzięczyć. Zespół pracował niezwykle ciężko w trudnych, upalnych warunkach, więc chłodzenie się było ważne. Finisz był trudniejszy niż wczoraj, ale wierzyłyśmy w zwycięstwo i się udało – relacjonowała Chiara Consonni.

Reklama

– To był fajny wyścig, ale chciałyśmy wygrać. Nie poszło nam na lotnej premii, więc chciałyśmy powalczyć o etapowe zwycięstwo, ale w końcówce byłam zablokowana i się nie udało. Byłyśmy tutaj z młodą drużyną i z każdym dniem jechałyśmy lepiej, tak że możemy być zadowolone. Nie wiedziałam, czego spodziewać się po Tour de France Femmes, bo byłam trochę zmęczona, ale ostatecznie było w porządku – powiedziała Linda Zanetti.

Reklama

– Przyjechałyśmy tu w 4-osobowym składzie i codziennie dawałyśmy z siebie 110%. Każdy etap był bardzo ekscytujący i cieszę się, że udało nam się wywalczyć podium. To był mój pierwszy raz w Polsce, ale na pewno tu wrócę – komentowała trzecia w Klasyfikacji Generalnej ORLEN Kathrin Schweinberger.

– Dzisiaj był zdecydowanie najtrudniejszy etap, ale się tego spodziewałyśmy. Wiatr też dołożył trochę trudności, bo od początku były ranty. Zrobiło się nerwowo, bo każdy chciał być z przodu. Wszyscy czuli, że w każdej chwili może się porwać. W końcowej części było najwięcej hopek i tam było ciężko, swoje zrobiło też wysokie tempo. Taka pogoda i taki teren najbardziej mi odpowiadają. Fajnie że udało się wywalczyć top5. Dziewczyny też wykonały dzisiaj świetną robotę, bo na ostatnich kilometrach przeciągnęły mnie do przodu i to im tak naprawdę zawdzięczam, że udało mi się wysoko zafiniszować –komentowała po etapie Karolina Kumięga. – Bardzo się cieszę i jestem dumna, że mamy taki wyścig. W tym roku była to pierwsza kategoria, ale szczerze mówiąc na żadnym wyścigu pierwszej kategorii nie widziałam helikoptera i takiej obstawy organizacyjnej. Jestem dumna, że w moim kraju jest tak dobrze zorganizowany wyścig. To świetna reklama dla nas i myślę, że w przyszłości wiele ekip będzie chciało tu przyjechać – zakończyła Polka.